Jaco te Morsche, een van mijn eerste cliënten mailt me zijn huidige mijmeringen. Ik stel hem voor zijn verhaal met de wereld te delen. Hij zou het geweldig vinden als hij andere mensen wellicht kan inspireren door zijn tocht naar zichzelf. Lees zijn mail. Ik stuur jullie reacties naar hem door.


Dag Ton, ik zat net wat te mijmeren en ineens bedacht ik me dat ik het graag met jou wil delen. Aan het eind van elke week, maand, kwartaal en jaar ben ik gewend om even terug te kijken naar alle gebeurtenissen die in die periode voorgevallen zijn. Het is de laatste dag van de eerste maand van 2012 en ineens word ik me iets gewaar.


Deze maand heeft heel veel nieuwe kiempjes gelegd, zowel voor mijn werk als privé. Ik wil heel graag door met de doelgroep jongeren en ineens buigt dat pad zich ook die kant op, zowel privé als zakelijk. Privé lijkt het wel alsof ik een magneet aan het worden ben. Steeds meer jonge mensen trekken mijn kant op, willen mijn aandacht en soms zelfs mijn advies. Jongens en meisjes van 11 tot 14 jaar, vaak weer vrienden en vriendinnen van de jongeren die al zo'n grote rol spelen in mijn leven. En weet je wat ik me realiseer? Zij leren mij om me te ontwikkelen in de communicatie met hen, zij leren mij dat ik te vertrouwen ben door gewoon mijzelf te zijn en geen doelen te stellen.


Ik vind het geweldig, Ton, dat ik zo weinig moeite hoef te doen om gewaardeerd te worden om wie ik ben en niet om wat ik doe. Ik realiseer me dat hoe minder ik mijn best doe om hun aandacht te krijgen, des te meer (jonge) mensen mij aanspreken. Kortom, ik hoef niet mijn best te doen leuk en aardig gevonden te worden, ik hoef alleen maar mijzelf te zijn.


Steeds meer en steeds vaker gooi ik die 'oude Jaco' weg, weet je nog, net zoals we 6 - 7 jaar geleden deden? Toen is de tocht naar mezelf begonnen. Hij probeert elke keer weer terug te komen en soms lukt het even, maar dan is er altijd iemand in mijn omgeving die de 'nieuwe Jaco' weer naar voren haalt. Nu leer ik om voor mijzelf te kiezen.


Mijn wereldje met vrienden is kleiner geworden. Er zijn nog maar enkele mensen, die ik dichtbij laat komen en ik neem vooral heel veel tijd voor mijzelf. Dat vind ik moeilijk, ben ik niet meer gewend, maar aan de andere kant is het zo fijn om soms alleen even met jezelf druk te zijn of om juist jezelf even rust te gunnen door een boek te lezen of een andere activiteit, bijvoorbeeld spelen met de pony’s. Of met mezelf in gesprek gaan: wat gebeurt er allemaal, wat doet het met me?


Het maakt me blij. Het maakt me blij dat er mensen zijn die ik aan kan trekken puur op wie ik ben. Het maakt me blij dat ik me op mijn 43e ineens weer voel groeien, nieuwe uitdagingen aanga, sterker word.
Groet van Jaco